|
ردي
دوزخ
احمد
زاهدي لنگرودي
بهخاطرهي يازدهم سپتامبر كه باور نميكنم
اين روزها
گهگاه،
روزنامه را كه باز ميكني
يك ساختمان ميريزد بيرون.
من،
هذيانهاي يك سطل آبم
كه خالي ميشود
پشت راه تو كه برنميگردي.
ما در هوا جاماندهايم
كه ساختمان ريخته.
كسي كه يعني، من است
ومن يعني كسي كه
پشت سر تو سرريز ميشود؛ اشك
اينروزها، اين برج
در روزنامهها اگر نباشد
خاطره ميشود و فراموش
فراموش ِ تو كه رفتهاي
و
من در هوا جامانده
با سطل خالي آبي در دستم.
سطل زباله زبانه ميكشد و جهنم!
اين روزها
روزهاي خوبي كه نيست؟
هست.
11 سپتامبر
ناكجاويران
|
