کوشنر در کوره راه جنگ 

    وزیر امور خارجی فرانسه ایران را تهدید می کند

    آ. سافارین،

    برگردان:ا. م. شیزلی

    برنارد کـوشنر، وزیر امور خارجه فرانسه، روز دوشنبه، وارد مسکـو شد. هدف این سفر وی، تدارک سفر رسمی، نیکولا سارکوزی، رئیس جمهور فرانسه در ماه اکتبر،  به روسیه، می باشد.

    دیدار کوشنر از مسکو، بدون اظهارات وی در مورد ایران، در آستانه سفر به روسیه که، غیر مترقبه هم نبود، نمی توانست از اهمیت چندانی برخوردار باشد. این اظهارات وی، وسیعاً مورد بحث قرار گرفت، چرا که، مفهومی جز تغـییر شدید موضع فرانسه در قبال ایران نداشت. در پاریس ناگهان دست به اسلحه برد. کوشنر، در رابطه با ایران چنین گـفت: « ما باید خود را برای بدترین وضعـیت آماده کـنیم و بدترین وضعیت، یعنی جنگ». روشنتر از این نمی توان گـفت.

    ولی، کوشنر هنوز برای جنگ با ایران آماده نیست. فعلا، این به معنی سفت کردن مهره ها برعلیه تهران، آماده شدن برای اعمال تحریم‌های اقتصادی، سیاسی و غیره برعلیه این کشور است. و پاریس، خود را در یک کلی گوئی محدود نخواهد ساخت. کوشنر گـفت که، دولت فرانسه از شرکـت‌های خود، از جمله «توتال» و « گاز دو فرانس» خواسته است، تا از سرمایه گذاری در ایران خودداری کـنند. همه این‌ها نشان‌دهنده آن است که، رئیس جمهور سرکوزی، از مشی سنتی فرانسه عدول کرده و پیروی از سیاست آمریکائی در مسائل بین المللی را آغاز کرده است.

    فرانسه، پیشتر همیشه، برخلاف سیاست موشک و بمب آمریکائی‌ها، موضع اعتدالی در مسائل خاور نزدیک و میانه اتخاذ می کرد. اینک، درحالی‌که آمریکائی‌ها سعی می کـنند سیمای طرفدار حقوق بین المللی از خود نشان دهند، سران مافیای جنگ طلب، در فرانسه ظهور می‌کـنند. در زمانی‌که، واشینگتن با دادن روادید به احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد موافقت کرده است، فرانسه تلاش می کـند شورای امنیت سازمان ملل متحد را به اعمال تحریم‌های شدیدتر تازه ای علیه تهران ترغیب نماید. اگر، شورای امنیت سازمان ملل متحد بخاطر مخالفت چین و روسیه موفق به این امر نشود، فرانسه سعی خواهد کرد تا شورای اروپا را برای اعمال تحریم‌های یک جانبه برعلیه ایران ترغیب نماید. بدین ترتیب، پاریس سیاست افراطی خود را به نمایش می گذارد.

    بیانات کوشنر، هم‌چون نوای موسیقی برای اسرائیلی‌ها بسیار خوشایند بود. وزیر امور خارجه این کشور از این موضع گیری کوشنر با خوشحالی استقبال کرد. سیاستمداران اسرائیلی، صمیمانه از جنگ طلبی برنارد پشتیبانی کردند. ایران هم، بیانات کوشنر را بشدت محکوم کرد: « ساکنان تازه کاخ الیزه، در آرزوی همنوائی با کاخ سفید هستند. بیانات پاریس، غیر منطقی تر، خشن تر و تحریک آمیزتر از سخنان "بازهای" واشینگتن است». خبرگزاری رسمی ایران، ایرنا، طی عکس العمل  شدیدی، سارکوزی را به تلاش برای «به تن کردن پوست آمریکایی» متهم کرد.

    هیچ عجیب هم نیست. علاوه برآن که، رئیس جمهور سارکوزی را علناً «آمریکائی» می نامند، حتی خود کوشنر وابستگی آشکار خود به  آمریکا را کتمان نمی کـند. البته، فراموش نکنیم که او، زمانی که، پس از اشغال کوزوو توسط نیروهای ناتو در سال ١٩٩٩، نماینده سازمان ملل متحد، به عبارتی صحیح تر، فرماندار انتصابی استعمار در این ناحیه بود، خود را چنین معرفی می کـرد.

    کوشنر، تمام سعی و توان خویش را در راه جلوگیری از اجرای قطعنامه ١٢٤٤ شورای امنیت سازمان ملل متحد مبنی بر حل مسائل کوزوو به کار برد. همین کوشنر، چشم خود را، بر پاکسازی مردم غیر آلبانی تبار کوزوو که، باعث قربانی شدن ٢۵٠ هزار نفر گردید، فـروبست. . دقـیقاً او، با اغماض و چشم پوشی های خود، در قتل هزاران نفـر بوسیلۀ تروریست‌های آلبانی تبار مقصر است. دقـیقاً کوشنر، آغازگر مشکلات کوزوو بود که، امروز به مشکل لاینحلی تبدیل شده است. کوشنر، همان وقت نیز فرامین واشینگتن را اجرا می کرد و تصور می کنم که او، امروز نیز، به انجام این وظیفه "مقدس" ادامه می دهد.

    توضیح متممی مترجم:

    نباید فراموش کرد که اگر، آمریکا و انگلیس در تمام مناقشات بین المللی با بمب و موشک (شلاق) حضور داشته اند، فرانسه هم، با سیمای مکارانه (شیرینی بدست) وارد معرکه شده است. با این همه، این چهره مزور فرانسه، هم در دوران برده داری و هم دردوره های استعمار کهن و نو امروزی، در میان دنیای غرب، از پشت نقاب، همیشه مشهود بوده است و این را نیز می دانیم که، هر آن جا که، "شیرینی» کار ساز نبوده است، هیچ تردیدی در بکار گیری سلاح، از خود نشان نداده است. فراموش نکرده ایم که، ژاک شیراک، رئیس جمهور پیشین این کشور و دلقک پیر استعمار نیز، "تروریست‌ها" را با بمب اتمی تهدید کرد.

    متاسفانه، آقای سافارین، زبان فارسی بلد نیستند تا، از سخنان اعجوبه ای مثل "جناب" نوری زاده  هم در نوشتن مقالات استفاده کـنند. "جناب" نوری زاده دوشنبه شب(١٩⁄ ٩ ⁄٢٠٠٧) از تلویزیون صدای آمریکا، در رابطه بیات کوشنر، چنین گـفـت: « "جناب" بهارلو، این موضع فرانسه غیر منتظره نبود. زمانی که آقای سارکوزی استراحت تابستانی خود را در مزرعه شخصی آقای بوش می‌گـذراند، یعنی، این‌ها، دو دوست بهم نزدیکند. بخصوص این‌که، فرانسه در مساله‌ی عراق خیلی زیان دید و بویژه الان آقای سارکوزی، می‌داند که، مردم عراق، آقای بوش را عاشقانه دوست دارند، برای او نامه می‌نویسند، التماس می کنند که، مبادا ارتش آمریکا را از عراق خارج کنی، زیرا، تو به ما همه چیز دادی، اگرچه نارسائی‌هائی هست ولی، از شر صدام دیکتاتور آزادمان کردی.»...

    بیانات کوشنر و این سخنان "جناب" نوری زاده، شمه‌ی دیگریست از سیمای دوگانه‌ی امپریالیسم فرانسه و بعید هم نیست که، در جریان اشغالگری‌های آتی آمریکا، جای بریتانیا را پر کـند. بخصوص این که، در حال حاضر انگلیس در زیر فشار مالیات دهندگان مجبور است فعلا به پشت صحنه برود.

    روزنامه«سووتسکایا راسیا»

    شماره (١٣٠٢٨)١٢٩–١٢٨

    ١٨سپتامبرسال٢٠٠٧