|
|
شماره 142- بروزرسانی سه شنبه 20/9/1386 بازگشت به صفحه اصلی |
|
جنگ به نفع هيچكس نيست
مهرزاد غنی پور
كانون زنان ايرانی - :"نبود صدای صلحخواهی در عراق و افغانستان جنگ را به اين دوكشورتحميل كرد."اين را ثريا عزيزپناه، فعال حقوق كودك در جلسه اعضای كميتة موقت صلح كانون مدافعان حقوق بشر، يكی از نشستهايی كه برای همفكری در تشكيل شورای ملی صلح برگزار شده بود گفت.اين شورا كه قصد دارد صدای صلح دوستی مردم ايران را به گوش جهان برساند، با محكوم كردن اعمال تهديدكننده صلح توسط نيروهای خارجي، از دولت نيز میخواهد كه با پذيرش قطعنامه شورای امنيت با سازمان ملل و عمل به تعهدات بينالمللی زمينة تهديد صلح را از ميان بردارد.
جلسه ی كميته موقت صلح در حالی برگزار شد كه فعالان جنبشهای زيستمحيطی و زنان نيز در آن حضور داشتند و به بحث و تبادلنظر پرداختند.
يكی از اعضای اين كميته با اشاره به اين كه فعالان اين دو حوزه كمك بزرگی به برقراری صلح میتوانند داشته باشند، گفت: «شش ماه پيش گروه مادران صلح را تشكيل داديم كه تجربه موفقی بود و بيش از همه، اين مادران شهدا بودند كه استقبال كردند و با ما تماس گرفتند.»
او ادامه داد: «هر چند اكنون در ايران چيزی به نام جنبش صلح نداريم اما اين حركت را از امروز و با حساس كردن مردم به ويژه جوانان بايد آغاز كنيم.»
ژيلا شريعتپناهي، محقق و پژوهشگر نيز به سخنرانیهای خود در زمينة تعليق غنیسازی در دانشگاه صنعتی شريف در زمان دولت قبلی اشاره كرد و گفت: «آن موقع از لحاظ علمی استدلال كردم كه چرا بايد غنیسازی متوقف شود و اين كار اصلا سياسی نبود كه در عمل هم باعث تعليق غنیسازی شد اما متاسفانه با فشارهايی كه برخی جناحها در روزهای پايانی دولت قبلی اعمال كردند، غنیسازی دوباره آغاز شد.»
او معتقد است كه غنیسازی هم به دليل خطر جنگ و هم به لحاظ علمی بايد متوقف شود اما قبل از آن بايد تجزيه و تحليل كرد و دلايل را ارايه داد.
يكی ديگر از اعضای كميته موقت صلح نيز گفت: «متاسفانه نه تنها در ميان مردم كه در ميان تحصيلكردهها هم حساسيتی نسبت به موضوع جنگ احساس نمیشود.»
او با ابراز تاسف گفت:«هنوز از يك جامعه مدنی برخوردار نيستيم كه بخواهد به ساخت قدرت تاثير بگذارد.»
اين عضو كميته موقت صلح، اثرات قطعنامه سوم را وخيم ارزيابی كرد و گفت: «ما به دنبال تشكيل جنبش صلح هستيم نه تشكيل يك سازمان سياسی و قصد داريم كه صلح را در درون مردم عادی كنيم.»
او ادامه داد:«متاسفانه در شرايطی هستيم كه گذشته از مردم، روشنفكرها و تحصيلكردهها هم روزنامه نمیخوانند و به نظر میرسد كه تحصيلكردهها هم قهر كردهاند، در اين شرايط بايد تلاش كنيم تا صلحخواهی به ميان افكار عمومی جامعه برود.»
او نقش سازمانهای غيردولتی (NGO)ها را در زمينه ايجاد ارتباط با مردم و حساس كردن آنها به اين مساله موثر دانست.
يكی ديگر از اعضای كميته موقت صلح نيز گفت:« اين جنبش صلحخواهی بايد توسط اصناف، سياسيون و فعالان جامعة مدنی شكل بگيرد.»
شريعتپناه ادامه داد: «ما نمیخواهيم تجربه عراق و افغانستان را داشته باشيم پس بايد حركت صلحخواهی را در جامعه ايجاد كنيم.»
فيروزه صابر، رييس انجمن زنان مدير كارآفرين نيز از لزوم ايجاد شبكه اجتماعی برای نهادينه كردن ايده صلحخواهی گفت و از قطع ارتباط افراد روشنفكر با مردم عامی گله كرد.
زهره تنكابني، از اعضای گروه مادران صلح نيز به اين موضوع اشاره كرد كه موفقيت در نهادی كردن هر حركت اجتماعی در گرو راهيابی حركت به درون جامعه است.
فريده ماشينی نيز اين موضوع را تاكيد كرد: «اين جريان صلحخواهی بايد ميان مردم وارد شود و تنها به تشكيل شورايی فرمايشی بسنده نشود.»
او از فعالان جنبشهای زيستمحيطی و زنان خواست كه هر كدام به نوبه خود، نقش موثری در آگاهسازی افراد جامعه داشته باشند.
شهلا لاهيجي، ناشر و فعال در امور زنان هم به ساده بودن تشكيل جنبش اما سختی پايدار ماندن آن اشاره كرد: «تجربه 50 سال گذشته نشان داده كه حركتهايی موفق هستند كه با استراتژی معين و تاكتيك از پيش تعيين شده همراه باشند.»
او گفت: «بايد روی استراتژیای تاكيد كنيد كه درد مشترك همه مردم باشد.برای مردمی كه تجربه جنگ را داشتهاند، سخن از صلح، سخن دلپذيری است و اگر هم عدهای به شما نپيوندند، ته دلشان با شما موافق است.»
او كمپين يك ميليون امضا برای تغيير قوانين تبعيضآميز عليه زنان را مثال زد و گفت: «اين كمپين عمومی شد چرا كه مردم همه موضوع دو همسری را به خوبی درك میكنند حتی اگر موارد ديگر كمپين را به سادگی اين موضوع درك نكنند.»
يكی ديگر از اعضای كميته موقت صلح نيز به تصور غلط بعضی جوانان درباره حمله آمريكا به ايران اشاره كرد و گفت: «برخی از جوانان تصور میكنند كه جنگ فقط بين دولتهاست و مردم درگير نمیشوند در حالی كه اين طور نيست.»
او ادامه داد: «جنگ فقط آتش و گلوله نيست، هم اكنون نيز زنان و اقشار آسيبپذير از پيامد افزايش قيمتها متاثر شدهاند.و اين در حالی است كه سوءتغذيه كودكان مسالهای است كه به سادگی جبران نمیشود.»
او ادامه داد: «تا همه اقشار خطر نكنند، جنبشی شكل نمیگيرد بايد به اين نكته توجه كنيم كه مادران كودكان شيرخوار با تحريم در معرض افزايش قيمت شير قرار میگيرند و اين مساله كاملا اجتماعی است و اصلا رنگ سياسی ندارد.»
پروين اردلان، فعال جنبش زنان نيز گفت: «تجربه ما در كمپين يك ميليون امضا نشان داد كه وقتی حساسيت عمومی بالا برود، قدرت عمومی هم بالا میرود.» او به روشهای موفق در عمومی كردن اين كمپين اشاره كرد: «روشهای چهره به چهره، گفتوگو و جمعآوری امضا روشهای موفقی در عمومی كردن كمپين بوده است.»
يكی ديگر از اعضای كميته موقت صلح نيز با تاكيد بر اين كه بايد از همه لايههای مردم عبور كرد تا به صلحخواهی رسيد گفت: «اگر دولت و مردم بدانند كه هنوز 80 درصد كودكان در عراق با گذشت پنج سال از جنگ هنوز به مدرسه نمیروند به عمق فاجعه پی خواهند برد و متوجه میشوند كه تحريم دو ساله بدتر از جنگ است.»
يكی از اعضای كميته موقت صلح نيز گفت: «وقتی يكی از موفقترين زنان كارآفرين كه يك گاوداری را اداره میكند به خاطر تحريم در حال ورشكستگی است. اين نمونه میتواند خطر را برای مردم ملموس تر كند كه تحريم چه تاثيری روی اقتصاد خانوادهها میگذارد.»
يكی ديگر از اعضای اين كميته نيز گفت: «متاسفانه ما هنوز به اين نرسيدهايم كه جنگ در راه است اگر بفهميم كه جنگ به ضرر همه است، عكسالعمل بهتری را نشان میدهيم.» او در ادامه گفت: «تمام مراجع با جنگ مخالفند حتی در داخل حاكميت هم عدهای ضدجنگ هستند و ما بايد از اين موضوع بهره بگيريم.»
ثريا عزيزپناه، فعال حقوق كودك نيز با اشاره به اينكه نبود صدای صلحخواهي، در عراق و افغانستان به اين دو ملت صدمه زد و جنگ را به آنها تحميل كرد و گفت: «ما نبايد تجربه آنها را تكرار كنيم در عين حال نبايد فضايی در داخل كشور به وجود بيايد كه بيشتر جوانها به آمريكا به عنوان يك ناجی نگاه كنند زيرا اين خطرناك است و باعث پيشبرد جنگ با هزينه كمتر برای آمريكا میشود.»
يكی ديگر از اعضای كميته موقت صلح گفت: «ما بايد حاكميت خود يا حاكميت آمريكا را متقاعد كنيم كه جنگ به نفع هيچ كدام نيست زيرا آمريكا هم با اين كار به هدفش نخواهد رسيد.»
در پايان مريم اسفاري، فعال محيطزيست نيز پيشنهادی را مطرح كرد: «دانشمندان ايرانی بايد بر روی مضرات و منافع اقتصادی دستيابی به انرژی هستهای بحث كنند تا مردم متوجه شوند كه آيا داشتن انرژی هستهای ضرورت دارد يا نه. يامناظرههای تلويزيونی بين موافقان و مخالفان دستيابی به انرژی هستهای برگزار شود تا مردم آگاهی پيدا كنند. يا درباره اين كه چطور تحريم تبديل به جنگ میشود بحث شود و همه اينها منتشر شود و در دكههای روزنامهفروشی به رايگان در اختيار مردم قرار گيرد. اين باعث میشود مردمی كه در مقابل موج تبليغاتی نادرست ضرورت دستيابی به انرژی هستهای قرار گرفتهاند،آگاه شوند و ببينند آيا واقعا همانند گفته رييسجمهور دستيابی به انرژی هستهای از ملی شدن نفت، مهمتر است يا نه."
گرفته از صداي مردم _ 1386-09-18 www.sedayemardom.net |
|
فرهنگ توسعه - 1386 - لطفا مقالهها، نظرها و پیشنهادهای خود را به آدرس info@farhangetowsee.com بفرستید |
