|
|
شماره 157- بروزرسانی شنبه 22/10/1386 بازگشت به صفحه اصلی |
|
سروده اي در پشتيباني از هواداران جنبش صلح
سهراب مژده
از ديدگاه نويسنده، اجراي اين سروده با آواز، و احتمالا همراه با تار، ضرب و كمانچه مناسب تر مي باشد.
ايران!
دانم كه دشمنانت، از هر جهت كمينند تا پشت پهلوانيت بر خاك دهر نشينند!
ژاله بگونه بر شوي، عشقم توئي حياتم روحم توئي، دعايم، سجاده اي، نمازم!
صد سجده ام بخاكت صد ها ركوع الحق، در فكر من، كلامم!
خون تو در رگانم، آتش كشد زبانم، صد شعله شد كلامم، اي خاك پر مهانم.
سر ميدهم براهت، جان مي كنم فدايت تا لايق تو باشم، چون خسروان راهت.
برخيز تو خاك عطار، آغوش من برويت، صد بوسه ي من اكنون، بر زخم جان و روحت.
پوشم به پيكرت من، از آن وش كويري، برفين كتان صلح را چون قله ات دماوند،
بر پای تو، استوارا!
راه من و تو اي خاك، صلح است و صلح، داني از دشمنان غدار اين انتظار چه داري؟
ار دشمنان بيمار، آتش كشند برويت آژنگ ز چهره بر شوي آژير و هوشيارا
صد جان بكف براهت، در كوی يا كه برزن در سنگر دفاعت، سر ميدهند، چو برزن
اكنون دوم بسويت آماده كن تو رويت
صد بوسه هاي سهراب بايد نشست بر آب!
نيمه ي اول آذرماه 1386
|
|
فرهنگ توسعه - 1386 - لطفا مقالهها، نظرها و پیشنهادهای خود را به آدرس info@farhangetowsee.com بفرستید |
