راهت را جدا مي كني!

احمد جواهریان

راهت را از ما جدا مي كني، با اين باور كه حرفت پيش نمي رود، افكارت درك نمي شود و تلاشت بي نتيجه است.

مي گويي: راه را بر تو بسته اند، از فضاي موجود احساس خفگي مي كني و "ديگر نمي توان ادامه داد".

مي خواهي آزاد شوي. قصد داري شيوه ديگري را تجربه كني و تلاش تازه أي را بينديشي. ما را نقد مي كني تا بوسيله ي آن فكر تازه اي را مطرح نمايي. بندهاي عاطفه ات را پاره مي كني تا به روابط تازه أي دست يابي.

 اما بدان كه ما سد اين راه نيستيم، سنت اين راهيم. اگر انتظاري فراتر از ما داري، ما را هدف قرار مده! راه تازه أت را بيافرين و ما را هم به ادامه آن دعوت كن.

با ما رابطه انسانيت را قطع مكن! براي بدنبال خود كشيدن ما به آن نيازمندي. عليه ما دشمني مكن، با اين كار دشمنان مشتركمان را شاد مي كني. بر ما خورده مگير، ما هنوز به راهت باور نداريم. . .

تلاش مان بي نتيجه مانده است و  امروز از هم جدا مي شويم. اما فراموش مكن كه ما شاخه هاي يك روديم. و چاره أي جز آن نداريم كه باز به هم بپيونديم.

  آخر آب و درياي ما يكي ست . . ..