پيروزي فرهنگ بر قدرت و قلم بر ثروت

نوشته : سيامك طاهري

در ضلع شمال شرقي ميدان آزادي بناي چند طبقه اي ايستاده كه ستاد انتخاباتي يكي از كانديداهاي صاحب نام رياست جمهوري را در خود جاي داده است . بر پرده بزرگي كه بر سر در اين بنا آويخته شده تصويري از كانديداي مزبور نقش بسته است كه بر بالاي آن اين مصرع  از زنده ياد سياوش كسرايي خود نمايي مي كند .

هزاران چشم گويا و لب خاموش

                                             مرا پيك اميد خويش ميدانند

اين بيت قسمتي از منظومه بلند آرش كمانگير است و به همراه بقيه اشعار اين منظومه پس از انقلاب از كتابهاي درسي برچيده شد . همانگونه كه هواي تازه شاملو مورد بي مهري قرار گرفت و سيمين بهبهاني به همراه اشعارش بايكوت شدند .

در تبليغ انتخاباتي ديگري از همين نامزد رياست جمهوري اين شعر از زنده ياد استاد اميرحسين آريانپور مورد استفاده قرار گرفته است .

روز ما فرداست          فردا روشن است

سياوش كسرايي در غربت و در غم هجران وطن و در آرزوي بازگشت به ميهن كه با تمام وجود به آن عشق مي ورزيد جان باخت . شاملو چندي جلاي وطن كرد و سرانجام در تنهايي وطن چشم از جهان فروبست و سيمين ماند تا غم از دست دادن عزيزاني چون كسرايي و شاملو و … و قتل ناجوانمردانه پوينده و مختاري و … ديگران را چون صليبي براي همه عمر بر دوش كشد .

براستي كه ايران سرزمين غريبي است . قدرت فرهنگي اين ملت كه همواره هر ناخالصي را در خود ذوب كرده است از چنان تواني برخوردار است كه مغول خونريز را از اسب به زير مي كشد ، شمشير از كف او مي ستاند و به سازندگي ايرانش وا مي دارد تا زيبايي مسجد گوهرشاد چشم جهانيان را خيره كند ، سلطان محمود را به تسليم فردوسي وا مي دارد و ناصرالدين شاه را در مقابل اميركبير به خفت مي كشاند ، تا براي هميشه اميركبير بر تارك افتخار نشيند و او در بد نامي غوطه خورد .

و در همان هنگامه اي كه صدا و سيما با لحني موهن از مرگ شاملو سخن مي گويد و برنامه هويت بر سيما نقش مي بندد ، انبوهه اي از جوانان بر سوگ او مي گويند و شهر را با نقش وجودشان آذين مي بندند .

در دهه سوم انقلاب ، هشت كانديداي رياست جمهوري بر سر سفره فرهنگ اين مردم مي نشينند و در مقابل آن اضهار عجز مي كنند و شاملو بر كناري ايستاده و مي خواند :

روزگار غريبي است نازنين

و اين سياوش كسرايي است كه مي سرايد :