رمادی ؛ تکرار فلوجه

دهر جمیل

برگردان: بابک پاکزاد

اکنون ساکنان رمادی به خارج از شهر گریخته‌اند. ماه‌هاست که ارتش ایالات متحده شهر را با تاکتیک‌هایی چون قطع آب، برق و امدادرسانی پزشکی، تحمیل حکومت نظامی و ساعات منع آمد و شد، حملات هوایی گاه‌به‌گاه و حمله با تک‌تیراندازان مورد تهاجم قرار داده است. این‌بار عراقی‌ها وحشت‌زده‌اند زیرا از حمله‌ی تمام‌عیار نظیر آن‌چه در نزدیکی‌شان در فلوجه رخ داد درهراسند. برای ارتش ایالات متحده محاصره و نابودی رمادی، مرکز استان الانبار، امری محرز بوده و فقط مسأله‌ی زمان و دیر یا زود آن مطرح است. رمادی در نزدیکی فلوجه قرار دارد و بر هر دو شهر، نظام قبیله‌ای و طایفه‌ای حاکم است. برخی از مردم رمادی به‌خاطر بیزاری از اشغالِ سرزمین‌شان حتی فلوجه را «رمادی» می‌نامند. من بعضی از مردم رمادی را می‌شناسم که بستگان و دوستانشان را طی حمله‌ی ایالات متحده به فلوجه از دست داده‌اند و احساسات ضد آمریکایی شدیدی دارند. ما با این صحنه‌ها آشنا هستیم. وقتی ارتش ایالات متحده در عراق تصمیم حمله به یک شهر را می‌گرفت ما شاهد تکرار یک فرایند عملیاتی استاندارد بودیم. این اقدامات تا حدودی در حدیثه، القائم، سامرا، بخشی از بغداد، بلاد، نجف و دوبار در فلوجه تکرار شده است. شهر برای هفته‌ها اگر نه ماه‌ها محاصره و قرنطینه می‌شود؛ برق، آب و امدادرسانی پزشکی قطع می‌شود، حکومت نظامی و مقررات منع آمد و شد وضع می‌شود، حمل و نقل و عبور و مرور به‌سختی صورت می‌گیرد، حملات هوایی در دستور کار قرار می‌گیرد و بعد حمله‌ی واقعی آغاز می‌شود. اکنون در رمادی حمله‌ی واقعی آغاز شده است. هواپیماهای جنگی آسمان‌ها را می‌شکافند و بمباران‌ها افزایش می‌یابد، بلندگوها در شهر به شهروندان خبر «یک حمله‌ی سختِ قریب‌الوقوع» را می‌دهند (حتا اگر قبلاً آغاز شده باشد) و هزاران خانواده در خانه‌هایشان به دام افتاده‌اند درست نظیر هر دو حمله به فلوجه. بسیاری از مردمی که در شهرها مانده‌اند نمی‌توانند آن را ترک کنند زیرا یا بسیار فقیرند و نمی‌توانند به‌جایی بروند یا وسیله‌ی نقلیه ندارند یا آن‌که می‌خواهند از خانه‌شان محافظت کنند چرا که تمام دارو ندارشان است. شیخ فیصل قاعود، استاندار پیشینِ الا‌نبار در مورد وضعیت پیش آمده می‌گوید: «وضعیت فاجعه‌بار است. هیچ نوع خدماتی، نه آب و نه برق» او ادامه می‌دهد «ما هم‌اکنون مطمئنیم که فرماندهان آمریکایی و عراقی تصمیم گرفته‌اند تهاجمی وسیع را به شکلی قریب‌الوقوع آغاز کنند اما آن‌ها باید با ایالات متحده مشورت کنند.» امروز مردی که در فلوجه زندگی می‌کند و اخیراً از رمادی دیدار کرده است به من گفت: «هر دولت جدیدی، کار خود را با قتل عام آغاز کرده است. مثل این‌که این قیمتی است که ما عراقی‌ها به‌ویژه در مناطق سنی‌نشین باید بپزدازیم. حدود دو ماه است که در رمادی از آب، برق، تلفن و دیگر خدمات خبری نیست نیروهای آیالات متحده و دولت گستاخانه به مردم رمادی می‌گویند که آن‌ها هیچ خدمتی دریافت نخواهند کرد مگر آن‌که «تروریست‌ها» را تحویل دهند. عملیات هفته‌ی گذشته آغاز شد اما به‌نظر می‌رسد تفنگ‌دارانِ نیروی دریایی در شهری که بسیار بزرگ‌تر از فلوجه است (رمادی حداقل 000/50 سکنه بیش‌تر از فلوجه دارد) با برخی مشکلات مواجه شده‌اند. کشتنِ شهروندان تقریباً یک جریان روزانه است که توسط تک‌تیراندازان و سربازان سوار بر خودروهای زرهی ایالات متحده صورت می‌گیرد. مشکلی که وضعیت مردم رمادی را از مردم فلوجه وخیم‌تر کرده  و به سال 2004 برمی‌گردد این است که آن‌ها نمی‌توانند به بغداد بگریزند چرا که در آن‌جا نیز آنان با سوء قصد شبه نظامیان مواجهند. با این اوصاف، ارتش ایالات متحده به آن‌ها می‌گوید شهر را تخلیه کنند. از طرف دیگر، دولت و ارتش ایالات متحده روشن کرده‌اند آن‌ها شبه نظامیان را برای مشارکت در حمله‌ی گسترده علیه شهر به رمادی می‌آورند. طبق معمول نیز جهان و سازمان ملل خاموشند و به‌نظر نمی‌رسد هیچ کس نگران آن‌چه در رمادی در حال رخ دادن است، باشد. بنابراین صحنه آماده است و اکنون عراقی‌ها کمربندهای خود را در بهت و حیرت برای شمارش اجساد پرشمار شهروندان در رمادی محکم می‌کنند. این اقدامات خبر تازه‌ی وزارت دفاع را تأیید می‌کند که بیش از 19 میلیون دلار به ارتش ایالات متحده در عراق، جهت جبران خسارت خانوادهایی که عزیزانشان توسط سپاهیان آمریکا کشته شده‌اند تخصیص داده شده. میانگینِ پرداخت، 500/2 دلار به ازای هر جسد است و تقریباًٌ نیمی از 19 میلیون دلار، در استان الانبار پرداخت شده است. با توجه به افزایش هرچه بیش‌تر خشونت‌ها در عراق، مقدار کل پرداخت‌های جبرانی در 2005، تقریباً چهار برابر سال گذشته بوده است. حقیقت این است که ورود 500/1 نفر از نظامیان به خاک عراق که اخیراً به‌طور ویژه برای اعزام به رمادی به این کشور آمده‌اند، اگرچه نه توسط همه‌ی رسانه‌ها اما توسط بخش اعظم رسانه‌ها گزارش نشد اما این امر تعجب ساکنان رمادی را برنیانگیخت چرا که جنگ خیابانی میان نظامیان و نیروهای مقاومت هم اکنون ماه‌هاست که ادامه دارد.

 محو شدن رمادی در رسانه‌ها شبیه محو شدن اقدامات سفت و سخت اتخاذ شده توسط ارتش طی محاصره‌ی نوامبر 2004 است. بنابراین ارتش حتا از این که اجازه دهد گزارشگران وابسته با آن‌ها به رمادی سفر کنند، خشنود نیست.

بیش‌تر آن‌چه ما داریم به غیر از گزارش‌های گاه و بی‌گاه از منابع درون شهر محاصره شده، تبلیغات تادبریسل، سخنگوی ارتش ایالات متحده در بغداد است که تنها از حرکت 1500 نیروی تازه نفس از کویت به اطراف رمادی سخن گفت: «حرکت این نیرو به رؤسای قبایل و مقامات دولتی اجازه می‌دهد تا کار مشکل پاکسازی شهر از عناصر جنایتکار را به انجام برسانند.» درست نظیر فلوجه، هزاران نفر از ساکنان وحشت‌زده‌ی رمادی از شهر می‌گریزند و سپس اجازه‌ی ورود به بغداد به آن‌ها داده نمی‌شود بدون سرپناه، غذا یا هیچ‌گونه کمکی از سوی ارتش که این یک  جنایت جنگی است. آن‌ها بدون هیچ کمکی، به‌جز آن‌چه با خود آورده‌اند، جایی ندارند که بروند. این آوارگان برآمار وحشتناک 000/100 نفری خانواده‌های سرگردان در عراق افزوده می‌شوند. بخش اعظم این خانواده‌ها براثر عملیات‌های نظامی وسیع و حجیم ایالات متحده که تمایل دارند شهرها خالی از سکنه و غیرقابل زندگی کردن باشند آوراره و سرگردان شده‌اند.

گزارش‌های رسیده از منابع درون رمادی خبر می‌دهد اکنون هفته‌هاست که سربازان آمریکایی در منازل مردم به منظور استفاده از پشت‌بام‌ها به عنوان مقر تک‌تیراندازان جا خوش کرده‌اند. هر روز مردم بی‌گناه مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرند. مردم سردرگم هستند آیا آن‌ها باید ریسک ترک شهر را قبول کنند، سرگردان شوند و جایی برای رفتن نداشته باشند یا ریسک ماندن در خانه‌هایشان و احتمال کشته شدن را؟

حسن زیدان لهیبی، عضو شورای نمایندگان پارلمان عراق، اخیراً به گزارشگران گفت: «اگر اوضاع ادامه پیدا کند ما با یک بحران انسانی مواجه می‌شویم. مردم کشته یا زخمی شده و خیل عظیمی نیز بی‌هدف سرگردان می‌شوند.» او توانست با این جملات بخش اعظم عراق را توصیف کند. اکثریت مردم زیر چکمه‌های اشغال‌گران، جوخه‌های مرگ مورد حمایت ایالات متحده، شبه نظامیان، بیکاری شدید و تأسیسات زیربنایی تخریب شده تلاش می‌کنند تا زنده مانده و جان سالم به‌در برند.