اعتمادسازی و بازدارندگی در شمال – شرق آسيا

منبع: گاردين*

برگردان:ع. سهند

جمهوری دمکراتيک خلق کره بر اين موضع است که جهت دفاع از خود در برابر تشديد تجاوزگری ايالات متحده در سراسر جهان، حق توسعه، ساخت و آزمايش سلاح را دارد. جمهوری دمکراتيک خلق کره ظرفيت دفاعی محدود عراق و باتلاق ايجاد شده در خاورميانه را با ظرفيت دفاعی خود و ثبات نسبی در شمال شرق آسيا مقايسه می‌کند و می‌گويد: «آخرين آزمايش موشکی موفقيت‌آميز بخشی از تمرينات نظامی عادی است که از طرف ارتش خلق کره جهت افزايش ظرفيت نظامی ملت برای دفاع از خود در جريان است.»

جمهوری دمکراتيک خلق کره ضمن اشاره به بيانيه مذاکرات شش جانبه ۱٩ سپتامير ٢۰۰۵ پيرامون غيراتمی کردن شبه جزيره کره گفت: «بلافاصله پس از تصويب بيانيه مشترک، ايالات متحده عليه جمهوری دمکراتيک خلق کره دست به تحريم‌های مالی زد و در عرصه‌های محتلف فشار بر آن کشور را تشديد نمود. هم‌زمان با آن، ايالات متحده با توسل به تهديد و باج‌خواهی، مانند مانورهای وسيع نظامی در کره جنوبی و هدف قرار دادن جمهوری دمکراتيک خلق کره، همه تلاش‌ها را برای به اجرا گذاشتن بیانیه مشترک عقیم کرد».

در حالی که ايالات متحده ادعا می‌کند آزمايش موشکی موجب بی‌ثباتی منطقه می‌شود، جمهوری دمکراتيک خلق کره نظری خلاف آن را دارد و معتقد است بحران عراق يک درس تاريخی و يک واقعيت سخت در روابط بين‌المللی را نشان داد: به هم خوردن تعادل قوا، به بحران و حتا جنگ می‌انجامد. بيانيه جمهوری دمکراتيک خلق کره در ارتباط با به اصطلاح بحران موشکی می‌گويد: «اگر ظرفيت فوق‌العاده جمهوری دمکراتيک خلق کره در زمينه بازدارندگی و دفاع از خود نبود، ايالات متحده بيش از يک بار به جمهوری دمکراتيک خلق کره حمله کرده بود، همان‌طور که جمهوری دمکراتيک خلق کره را بخشی از «محور شرارت» و هدف «حمله پيش‌گيرانه اتمی» قرار داده است؛ و در نتيجه صلح در شبه جزيره کره به طور جدی مختل می‌شد.»

معيارهای دوگانه

گروه‌های هوادار صلح در استراليا خواهان پايان دادن به معيارهای دوگانه پيرامون آزمايش‌های موشکی شده و يادآور می‌شوند در حالی که روسيه و ايالات متحده ماه گذشته دست به آزمايشات موشکی زدند، فقط آزمايش موشکی جمهوری خلق کره در شورای امنيت سازمان ملل مورد بحث قرار خواهد گرفت.

«ايالات متحده در روز ١۴ ژوئن يک موشک مينت- من ٣ را آزمايش کرد و روسيه روز ٣۰ ژوئن از يک زيردريايی در دريای سفيد دست به آزمايش موشک بالووا زد... در هيچ‌يک از اين موارد کشيدن روسيه يا ايالات متحده به شورای امنيت سازمان ملل مطرح نشد. ايالات متحده و روسيه توانايی غيرقابل زيست کردن جهان- يا حداقل پايان دادن به تمدن- در عرض کم‌تر از يک ساعت را دارند، و چندين بار تصادفاً به انجام آن نزديک شده‌اند. همه کشورها و نه فقط جمهوری خلق کره بايد از آزمايش موشک‌های قاره‌پيما منع شوند.»

گروه‌های صلح در استراليا خواهان اعمال معيارهای واقعاً برابر نسبت به خلع سلاح اتمی و منع گسترش هستند، «استراليا در موضع بهتری برای انتقاد خواهد بود اگر فشار برابر به قدرت‌های اتمی منجمله ايالات متحده وارد کند و از آن‌ها بخواهد به تعهدات خود در چارچوب قرارداد منع گسترش اتمی و محو کامل و بدون ابهام زرادخانه اتمی‌شان عمل کنند.»

پاسخ مناسب به تهديدات

چرا جمهوری دمکراتيک خلق کره با وجود تهديد اقدامات مجازات کننده از طرف آمريکا دست به آزمايش موشکی زد؟ مايک ويتنی، تحليل‌گر سياسی آمريکايی پاسخ زير را به اين پرسش می‌دهد:

«کيم يانگ ايل، مانند هر رهبر جهانی ديگر، به طور ساده نمی‌خواهد به سرنوشت صدام دچار شود. هدف او از آزمايش‌های موشکی، فرستادن اين پيام به واشنگتن بود که کره شمالی قصد آن را ندارد قربانی بعدی برنامه «دمکراتيزه کردن» بوش بشود. و اگرچه اين آزمايش‌ها از طرف رسانه‌های هوادار آمريکا محکوم شده‌اند، اما ما حداقل می‌توانيم منطق انگيزه‌های او را درک کنيم.» ويتنی توجه جهان را به تحريکاتی که جمهوری دمکراتيک خلق کره به آن‌ها پاسخ می‌دهد، جلب می‌کند:

      ١- کره شمالی در سال ٢۰۰١ در سخنرانی در«محور شرارت» - ليست تحريک‌آميز دولت بوش از حکومت‌هايی که هدف قرار گرفته اند- قرار گرفت.

2- در سال ٢۰۰٣ ديک چينی تهديد علنی زير را به زبان آورد: «رييس‌جمهور به من مأموريت داده است مطمئن شويم با هيچ‌يک از مستبدين جهان مذاکره نکنيم. ما با شيطان مذاکره نمی‌کنيم، آن را درهم می‌شکنيم.»

٣- هم‌چنين در سال ٢۰۰٣ دونالد رامزفلد وزير دفاع طی ياداشتی که به روزنامه تلگراف بريتانيا درز کرد خواهان «تغيير رژيم در کره شمالی» شد.

4- جان بولتن، سفير کنونی آمريکا در سازمان ملل، سخنان نگران‌کننده زير را به زبان آورد:«پايان دادن به کره شمالی سياست ماست» و افزود رژيم پيونگ يانگ «يک کابوس جهنمی است.»

    ويتنی می‌گويد پرواضح است که جمهوری دمکراتيک خلق کره اين تهديدات را جدی می‌گيرد و در راستای به دست آوردن بازدارندگی معتبر برای جلوگيری از عملی شدن تهديدات آمريکا، به توسعه تکنولوژی نظامی خود سرعت بخشيده است. او می‌گويد روشن است که نيات صدر کيم يانگ ايل «کاملاً دفاعی هستند و او نه برای همسايگانش و نه برای آمريکا تهديدی به شمار نمی‌آيد.»

ناديده گرفتن خواست گفت و گو

تحليل ويتنی در ادامه می‌گويد: «مسئوليت گسترش کلاً بر دوش بوش و تيم جنگ‌جويان صندلی‌نشين او قرار دارد. بوش به جای پذبرش مذاکرات دوجانبه، لجوجانه از نشستن بر سر ميز مذاکره با کره شمالی امتناع کرده است و در نتيجه موجب تشديد وخامت اوضاع و بروز يک بحران ديگر شده است. کره شمالی بيش از هر چيزی از دولت بوش اين اطمينان را می‌خواهد که آن‌ها دست به حمله نزنند. رسانه‌ها اين موضوع را ناديده می‌گيرند، زيرا می‌خواهند اين واقعيت را پنهان کنند که آمريکا از طريق تهديد استفاده از نيروی نظامی، بر جهان حکومت می‌کند. دولت آمريکا با کره شمالی «پيمان عدم تجاوز» امضا نمی‌کند، زيرا چنين پيمانی نقش آمريکا به عنوان رييس مافيای جهانی، که دولت‌های ضعيف‌تر را با شکستن پای آن‌ها به خط می‌کند، تضعيف می‌کند. تيم بوش تصور می‌کند توجه جدی به نيازهای امنيتی کشورهای ديگر، شايسته تنها ابرقدرت جهان نيست.»

انزوای بين‌المللی آمريکا

در واکنش به آزمايش‌های موشکی، ايالات متحده با عجله به شورای امنيت رفت و خواهان حمايت سازمان ملل از اقدامات «تنبيهی» عليه جمهوری دمکراتيک خلق کره شد. در حالی که بريتانيا و فرانسه از قطع‌نامه حمايت می‌کردند، چين و روسيه اعلام کردند که قصد دارند مانع چنين اقداماتی شوند. ژاپن که در ابتدا به شدت خواهان مجازات کره بود، به طور قابل ملاحظه‌ای از اين ايده فاصله گرفته است، و کره جنوبی به طور مشخص چنين پيشنهادی را رد کرده است.

با اين وجود، وتوی شورای امنيت تنها دردسر دولت بوش نيست. ايالات متحده در مجمع عمومی نيز اعتبار چندانی ندارد- شاهد اين که از چند نهاد کليدی مانند شورای حقوق بشر بيرون مانده است (آمريکا نگران از شکست مفتضحانه، در انتخابات ٢۰۰۶ شورای حقوق بشر شرکت نکرد، اما کوبا ٣٩ رأی بيش‌تر از حد نصاب لازم به دست آورد.) ويتنی می‌گويد: «ملت‌ها هر چه بيش‌تر از واشنگتن فاصله می‌گيرند، پديده‌ای که در بين سنگين‌وزن‌های سياسی موجب نگرانی است، اما کله‌شق‌های دولت بوش کاملاً نسبت به آن بی‌تفاوتند. تيم بوش به نظر نمی‌رسد درک کرده باشد که در حال حاضر در افغانستان و عراق در گل مانده‌ و بيش از آن‌چه بايد در اين دو کشور مانده‌اند. آن‌ها هنوز خود را سوار بر موج شکست‌ناپذير بودن آمريکا می‌بينند، غافل از اين‌که آن موج سريعاً در حال تبديل شدن به يک قطره است.»

ويتنی می‌گويد: «بوش نمی‌تواند حتا برای سرراست‌ترين بحران، يک ائتلاف سرهم کند. در حالی که کاندوليزا رايس و جان بولتن در اين‌جا و آن‌جا در هوا دست تکان می‌دهند، بی‌اعتمادی متحدين و دست‌نشاندگان هيچ‌گاه اين چنين آشکار نبوده است. رهبری آمريکا بيش از آن‌که چالش شود، صرفاً ناديده گرفته می‌شود. ديگر کسی نيست که بخواهد از آمريکا دنباله‌روی کند. اين‌ها هزينه‌هايی است که برای رهبری تجاوز به حقوق بشر در جهان و هم‌سويی با اسرائيل- سگ هار خاورميانه- می‌پردازند.»

در حالی که رسانه‌ها و سياست‌مداران عرق سرد ريزان و با عجله برای به دست آوردن قطع‌نامه‌ای در محکوميت جمهوری دمکراتيک خلق کره به شورای امنيت می‌رفتند، هند دست به يک آزمايش موشکی زد. روزنامه سيدنی مورنينگ هرالد، فقط پنج خط در باره آن نوشت. گفته شد موشک ساخت هند «قادر به حمل کلاهک اتمی و ضربه زدن به پکن» است. کسی عرق نکرد. قطع‌نامه‌ای صادر نشد. از کسی هم ديو ساخته نشد! اگر موشک اتمی است و قادر به رسيدن به پکن، اين‌ها برای بوش، هوارد و شرکا خبرهای خوبی هستند.

* * *

هفته گذشته شورای امنيت سازمان ملل در ارتباط با به اصطلاح «بحران موشکی کره» به يک قطعنامه رأی داد.

دولت چين اعلام کرده بود که قطع‌نامه پيشنهادی ژاپن را - که از طرف ايالات متحده حمايت می‌شد و خواهان تحريم و اقدامات سخت عليه جمهوری دمکراتيک خلق کره بود- وتو خواهد کرد.

قطع‌نامه‌ای که نهايتاً به اتفاق آرا به تصويب رسيد، از جمهوری دمکراتيک خلق کره می‌خواهد آزمايش‌های موشکی خود را متوقف کند، اما هيچ اشاره‌ای به برقراری تحريم يا مجازات‌های ديگر نمی‌کند. علاوه براين، قطع‌نامه «غيرالزامی» توصيف شده است. جمهوری دمکراتيک خلق کره ضمن رد مفاد اين قطع‌نامه اعلام کرد آزمايش‌های موشکی خود را به حالت تعليق در نخواهد آورد.

کشورهای ديگر نيز از معيارهای دوگانه‌ای که در شکايت از پرتاب‌های موشکی کره به کار گرفته می‌شود، باخبرند. ايالات متحده در حالی که يک کارزار بزرگ عليه کره شمالی به راه انداخته است، خود با پرتاب موشک دوربرد «مينت من» از پايگاه هوايی واندنبرگ در کاليفرنيا به سمت جزاير کواجلين در اقيانوس آرام، دست به يک آزمايش موشکی زد. مقامات آمريکايی اين اقدام خود را يک پرتاب «عادی» توصيف کردند، همان طور که جمهوری دمکراتيک خلق کره آزمايش‌های موشکی خود را بخشی از «تمرينات نظامی عادی» اعلام کرده بود. در همان روزها، هند نيز اقدام به آزمايش يک موشک دوربرد کرد، که در باره آن چيزی گفته نشد.

گروهی از سياست‌مداران ژاپن، با اتخاذ مواضعی تجاوزکارانه‌تر در مسايل جهانی، جمهوری دمکراتيک خلق کره را تهديد به «حمله پيش‌گيرانه» کردند.

جيانگ يو، سحنگوی وزارت امور خارجه چين در اين باره گفت در شرايطی که جامعه بين‌المللی همه‌جانيه برای ديپلماسی مسالمت‌آميز تلاش می‌کند، اظهارات مقامات ژاپنی «شديداً غيرمسؤولانه» است.

سخنگوی رييس‌جمهور کره جنوبی گفت: «رهبران سياسی ژاپن سخنان بی‌پروا و خطرناکی در باره حملات پيش‌گيرانه به زبان آورده اند... اين اظهارت تلاشی است برای تشديد بحران در شبه جزيره کره و بهانه‌ای برای توجيه مليتاريزه کردن ژاپن.»

عاملی که موجب آزار دولت بوش می‌شود رشد روابط دوستانه بين مردم شمال و جنوب کره است. اين روابط که در سطح سياست‌مداران و مقامات بالا نيز در جريان است، هدف وحدت گام به گام کره تقسيم‌شده را دنبال می‌کند. کره متحد همه بهانه‌ها برای حضور نيروهای اشغالگر آمريکايی را از ميان بر خواهد داشت.

پال رابرتز، معاون وزير خزانه‌داری آمريکا در دولت ريگان، ضمن اشاره به تهديدات نسبت به جمهوری دمکراتيک خلق کره نوشت: «رژيم بوش تصور می‌کند می‌تواند همه کشورها را در مشت خود داشته باشد. نومحافظه‌کاران علاقه به اعلام اين دارند که در جهان تک‌قطبی ايالات متحده برترين است. اين رؤيايی است که سريعاً به يک کابوس تبديل می‌شود. قدرت ما آن چيزی نيست که در گذشته بود...»

* ارگان مرکزی حزب کمونيست استراليا ( ١٢ و ١٩ ژوئيه ٢۰۰۶)

http://www.cpa.org.au/garchve06/1281dprk.html  
http://www.cpa.org.au/garchve06/1282dprk.html