درد شکم‌سیری

منوچهر بصیر

 
اگردستم رسد برچرخ گردون ـ همی پرسم‌که این چین است وآن چون
یکی را داده‌ای صد ناز و نعمت ـ  یکی  را  قرص  نان آغشته  در خون
بابا طاهر
 

مجله‌های زنانه و محافل فمینیستی آن‌چنان با افتخار از سفر فضایی خانم انوشه‌ی انصاری یاد می‌کنند که گویی ایشان به یک کشف برجسته‌ی علمی دست یافته‌اند و زنان ایرانی را مفتخر فرموده‌اند.
بدون حاشیه‌روی می‌خواستم عرض کنم که این سفر علمی نیست، بلکه از جمله تفریحات میلیاردرهای جهان است که از شدت شکم‌سیری از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را برای آن‌ها فراهم می‌کنند. «مزاروش» از متفکران چپ جدید در کتاب ارزشمند خود «فراسوی سرمایه» می‌نویسد: 70 درصد فقرای جهان را زنان تشکیل می‌دهند. مسلماً خانم انصاری که بیست میلیون دلار خرج این سفر تفریحی نموده‌اند از این 70 درصد نیستند، زیرا کسی که غم نان دارد و دنبال لقمه نانی در زمین می‌گردد، سر به هوا نمی‌تواند باشد!!
خانم انصاری در یک مصاحبه‌ی مطبوعاتی در مورد علت پیروزی خود فرمودند: اگر انسان آرزوهای خود را همیشه در دل زنده نگه‌دارد روزی به آن خواهد رسید! در جواب این دانشمند! باید عرض کنم: در دنیایی که شما بیست میلیون دلار برای سفر تفریحی هزینه فرموده‌اید میلیون‌ها انسان آرزوی نوشیدن یک لیوان آب آشامیدنی سالم را دارند. خانمی که مربی یک آموزشگاه تعلیم رانندگی است می‌گوید: هفت صبح تا هفت شب باید کار کنم تا کمک خرج خانواده باشم. بزرگ‌ترین آرزوی من داشتن یک آپارتمان حتا به‌اندازه‌ی یک چوب کبریت است تا از کرایه نشینی و خانه‌بدوشی راحت شوم!
توجه ایشان را جلب می‌کنم به زن‌هایی که جلوی فروشگاه‌ها به خرید و فروش کوپن کالا مشغول هستند و حتا مسافرکش شخصی شده‌اند و دست‌فروشی می‌کنند حتماً این‌ها هم آرزوهایی دارند و معلوم نیست چرا به آن نمی‌رسند. «فویرباخ» فیلسوف آلمانی می‌گوید: تفکر در کاخ با تفکر در کلبه فرق دارد.