کارگران و وضعیت اقتصاد ایران

سیّد محمّد صدرالغروی
sadrolgharavi@yahoo.com

با نگاهی به مسائل اجتماعی – اقتصادی در سال گذشته، وضعیت اقتصادی کارگران با افت شدید همراه بوده است. فقر اقتصادی عریان و سیر صعودی و بی وقفه تورم به ویژه در کالاهای اساسی مانند گوشت، مرغ، تخم مرغ، برنج و مواد لبنی مانند ماست، شیر، کره، پنیر و... باعث گردیده که کارگران قدرت خرید مایحتاج عمومی را از دست بدهند. صعود نرخ مواد غذایی و پوشاک و وسایل نقلیه و هزینه تحصیلی، مشکل مسکن نیز بسیاری از کارگران را به حاشیه شهرها رانده است. در کنار زندگی پر مشقت کارگران، زندگی مرفه طبقات متمول قرار دارند که از بهترین امکانات زندگی مانند اتومبیل های گران قیمت، آپارتمان های بزرگ و ویلاهای مدرن و... استفاده می کنند که به وضوح شکاف عمیق تضادهای طبقاتی را به نمایش می گذارد.
در کنار فقر اقتصادی، بیکاری مزمن و اخراج بی رویه کارگران از موسسات و کارخانه های تولیدی که بسیاری از آن ها در آستانه ورشکستگی قرار دارند، معضل دیگری است که بر فشارها افزوده است. کمبود ارز و مواد اولیه و رقابت با بخش های دلالی اقتصاد، استمرار فعالیت کارخانه های تولیدی را در مخاطره قرار داده است.
دولت تنها به وعده و وعیدهای بدون پشتوانه اکتفا می کند، بدون این که قدمی برداشته شود. این درحالی است که کارگران خواستار حل مشکل مسکن، بهداشت، تامین اجتماعی، حل مساله بیکاری و اصلاح قانون کار به سود کارگران هستند.
مشکلات اقتصادی همه جانبه کشور، محصول نبود سیاست اقتصادی مبتنی بر استعدادها، امکانات و نیازهای ملی است. وضعیت بحرانی اقتصادی، محصول مدیریت غیر علمی در کارخانه ها، ورود بی رویه کالا به کشور، کمبود مواد اولیه و نقدینگی متمرکز است. باز گذاشتن دست سرمایه گذاران در اخراج کارگران، تضعیف تشکل های کارگری و تحدید سازمان تامین اجتماعی، نمی تواند راهگشای بحران اقتصادی کشور باشد. در شرایطی که طبق آمار رسمی نزدیک به 20 درصد نیروی انسانی کشور بیکار است، که بیکاران متخصص بخش عمده ای از بیکاران را تشکیل می دهند، هر ساله طبق آمار رسمی نزدیک به نیم میلیون نفر به تعداد بیکاران افزوده می شود.
به کارگیری مفید بیکاران و تعیین حداقل حقوقی که با هزینه های واقعی زندگی تناسب داشته باشد، از راه های اصلی رونق اقتصادی کشور است.