مونسانتو، قاتل زنجیره ای جی ام(1)، و خودکشی کشاورزان در هند

 آلجاندور نادال(2)، لا جورنادا(3)

 برگردان: هما احمدزاده  

انقلاب سبز مرده است و جای آن را گونه‌های پیوندی و پرمحصولی گرفته که موجب افزایش قابل ملاحظه‌ی تولید غلاتی هم‌چون گندم  می‌شود. اما این جایگزینی به جای آن‌که اثرات سوء جانبی را کاهش دهد، شدیدا افزایش داده است.

تکنولوژی جدید موسوم به انقلاب سبز باعث شور شدن شدید خاک، استثمارشدید، کاهش مخازن آب های زیرزمینی و آلودگی شدید به علت استفاده از انواع حشره کش ها شده و مهم‌تر از همه این‌که تخم بحران اقتصادی، اجتماعی و محیط زیستی‌ای را در زندگی کشاورزان فقیر در سراسر هند پاشیده که هرساله موجب  کشتارهای زیادی می شود. برای مثال: آنیل خوندوا شیند، زارع فقیری از منطقه‌ی ویداربها در ایالت ماهاراشترا، دوماه پیش با خوردن سمی قوی در عرض چند دقیقه خود را کشت. او که سی و یکساله بود به علت تفاوت قیمت بین هزینه‌ی تولید و خرده فروشی، قادربه پرداخت قرض های حاصل از تولید محصول خود نبود.

 آیا این اتفاق نادری است؟ به هیچ‌وجه. وزیر کشاورزی هند ارقام زیر را تایید کرده است: 100 هزار خودکشی بین زارعین طی سال های 1993 تا 2003 صورت گرفته و بین 2003 تا اکتبر 2006 هر ساله 16 هزار خودکشی دیگر در بین کشاورزان به وقوع پیوسته است. در مجموع بین سال های 1993 و 2006 حدود 150 هزار کشاورز خودکشی کرده اند. یعنی هر روز 30 خودکشی طی 13 سال.

 دولت ماهاراشترا رقم 1920 خودکشی بین زارعین ویداربها بین ژانویه ی 2001 تا اوت 2006 را قبول دارد، اما سازمان کشاورزان اظهار می دارد که 782 خودکشی تنها طی سه ماه به وقوع پیوسته است. اطلاعات رسیده نشان می دهد که در این سه ماه به‌طور متوسط هر 8 ساعت یک خودکشی انجام گرفته است.

 چرا هرروزه حدود 30 زارع خودکشی می‌کنند؟ گفته می شود که دلیل آن ورشکستگی و بدهکاری است، اما دلیل اصلی آن تحمیل تکنولوژی کشاورزی‌ای است که چه از نقطه نظر اقتصادی و چه از منظرمحیط زیستی، کاملا نامناسب می باشد.

 آنیل شیند تصمیم گرفته بود که پنبه‌ی بی تی(4) بکارد، گونه‌ی پنبه ای که مونسانتو آن را اصلاح ژنتیکی کرده، و قرار بوده که نیاز به حشره کش را کم و بازدهی محصول را بیشتر کند. شیندا یک استثنا نبود. صدها کشاورز که در ایالات ماهاراشترا، آندراپرادش، و کارناتاکا پنبه‌ی اصلاح شده می کاشتند، برای فرار از شرایط اسفبار خود که هرسال بدتر و بدتر می‌شد، دست به خودکشی زدند.

واقعیت ماجرا این است که پنبه‌ی بی تی مونسانتو نسبت به کرم غوزه‌ی پنبه تا حدی مقاوم بود، اما درمقابل سایر آفات پنبه در هند، مقاوم نبود. زارعینی مانند شیند که رو به پنبه‌ی مونسانتو آورده بودند، به‌دنبال کاهش هزینه‌ی حشره‌کش بودند، اما در کمال ناباوری مجبور به استفاده‌ی بیش‌تر ازحشره کش ها شدند و سریعا در دام بدهی‌ها گرفتارآمدند، زیرا که بذر های مونسانتو بسیار گران  است.

 در بسیاری از مناطق، نزول خوارها تبدیل به شبکه ای از دلالان و فروشندگان شرکت‌های بزرگ شدند و روش آن ها در پس‌گیری بدهی، بارها مورد انتقاد شدید قرارگرفته است.

 زمانی که خودکشی شدیدا شایع شد، دولت برنامه‌ی "کمکی" را به اجرا درآورد که به بازماندگان کشاورزان 2000 دلار کمک می کرد. اما این مبلغ هم صاف تو جیب طلبکاران می‌رود.

 معهذا سیاستمداران در همه جا شبیه هم هستند. وزیرکشاورزی، شاراد پاوار، در گذشته زندگی می‌کند و همواره از شکوه انقلاب سبز در کشاورزی سخن می‌گوید. پیام‌های سخنرانی های او اما همواره یک چیز است: "هند برای کمک به نجات کشاورزان فقیر و حل مشکل گرسنگی به غلات اصلاح شده ی ژنتیکی نیازمنداست".  حتما باید از این نصایح نئولیبرالی دولتی ممنون هم بود! در ناحیه‌ی ویداربها، درعرض فقط سه سال، منطقه اختصاس یافته به پنبه‌ی اصلاح شده‌ی ژنتیکی از 4/0 درصد به 15 درصد افزایش یافته است. درست در همین مدت زمانی، میزان خودکشی کشاورزان نیز افزایش یافته و شرکت مونسانتو را به بدترین قاتل زنجیره ای در تاریخ کره زمین بدل کرده است.

 هزاران زارع که زندگیشان بخاطرافتادن در دام بدهکاران نابودشده، چاره ای جز خودکشی نیافته‌اند. این روند نشاندهنده شکست پروژه ی کشاورزی براساس "راه حل" تکنولوژیکی‌ست که دارای تاثیرات سوء فراوان، و موجب بهم ریختگی روابط اجتماعی  می‌شود. چرا نباید به جای درآغوش کشیدن تکنولوژی جی ام، آثار زیانبار انقلاب سبز را بهبود داد؟