سر و صدای گوش‌خراش واشنگتن در باره «حمايت از آزادی بيان» در ونزوئلا

راب گولند

برگردان: فرزانه کمالی

رسانه های آمريکايی- و به دنبال آن‌ها رسانه های کشور ما- در باره اقدام آن چاوز بدکار برای خاموش کردن رسانه ها و سرکوب يکی از ستون های دموکراسی، يعنی حق صاحبان رسانه ها برای انتشار هر نوع دروغ، تحريف و «اطلاعات نادرست» که دوست دارند، سر و صدای گوشخراشی به راه انداخته اند.

آخر بدون آن «حق» چگونه می توان مردم را قانع کرد که از تصميم های دولت ها که در خدمت منافع سرمايه داران است و نه مردم حمايت کرده يا حداقل آن تصميم ها را بپذيرند؟

آيا منتقدين چاوز فيلم مستند خارق العاده «انقلاب از تلويزيون پخش نخواهد شد؟The Revolution Will Not Be Televised? که در باره کودتای آوريل 2002 عليه دولت دموکراتيک و انتخابی ونزوئلا تهيه شده است را ديده اند؟ اگر بخاطر داشته باشيم، آن کودتا موقتاً توانست چاوز را از قدرت به زير بکشد و او را تحت بازداشت گاردهای مسلح قرار دهد.

رهبران کودتا و تمام سرمايه داران بزرگ ضد انقلابی متحد آن‌ها، در حالي‌که فکر می کردند چاوز در دست نظاميان گرفتار آمده است، به طور علنی (اما زود رس) به خوشحالی پرداختند. در حالي‌که تک تک قوانين چاوز که به‌سود مردم وضع شده بود «باطل» اعلام شد، جمعيت شيک پوش در تالار پايکوبی و هلهله می کردند.

در آن روزهای مستی آور برای ضد- انقلاب، دريابان «ويکتور راميرز پرز» يکی از رهبران کودتا، رک و راست در گفتگو با خبرنگار Venevision قمپز در کرد که :«ما يک سلاح مهلک در اختيار داشتيم: رسانه ها را. و اکنون که فرصت دست داده است، اجازه بدهيد به شما تبريک بگويم.»

در واقع، رسانه های خصوصی، ايستگاه های راديو و تلويزيون و روزنامه ها، فقط ناظر رويدادها نبودند، بلکه در آن ها نقش مهمی بازی می کردند. در روز 11 آوريل 2002، RCTV ميزبان «کارلوس اورتگا» طراح اصلی کودتا بود، همان کسی که تظاهر کنندگان را به سمت کاخ رياست جمهوری هدايت کرد.

همانطور که همه می دانند، کودتا نهايتاً شکست خورد و باعث تعجب کسانی شد که در پس آن پنهان بودند. عناصر اصلی در نيروهای نظامی به مردم و چاوز وفادار ماندند. او در ميان شادی مردم به قدرت بازگشت.

اما، رسانه های جمعی خصوصی که نقش فعالی در کودتای نافرجام بازی کرده بودند، حتا از اعلام خبر بازگشت او امتناع ورزيدند. در چنين شرايطی، بدون توجه به اينکه افراد هوادار يا ضد چاوز باشند، بازگشت او بعنوان رييس جمهور کشور را بايد رويداد بسيار مهمی برای رسانه های ونزوئلا ارزيابی می کردند. اما صاحبان رسانه های خصوصی کشور، چنين فکر نمی کردند. ايستگاه های تجاری آنها در واقع از دادن پوشش خبری به آن رويداد امتناع ورزيده و بجای آن برنامه ها تفريحی پخش نمودند.

RCTV، ايستگاهی که آنقدر مشتاق بود فضا در اختيار «کارلوس اورتگا» رهبر کودتا قرار دهد، بازگشت چاوز را ناديده گرفت و به پخش فيلم هاليوودی «زن خوشگل (Pretty Woman)  که داستان رابطه يک فاحشه با يک میلیونر است، پرداخت.

بطور قابل درکی، دولت ونزوئلا از تمديد پروانه فعاليت RCTV خودداری کرده است. بنحو غيرقابل باوری، اين اقدام دولت ونزوئلا موجب برپا شدن سرو صدای زياد «پيرامون حمله به آزادی مطبوعات» شده است. دولت چاوز اين را کاملاً روشن کرده است که رد درخواست تمديد پروانه، بخاطر درگيری فعال آن در کودتا بوده است. با اين وجود، رسانه های بورژايی (از آنجمله «جورج نگوس» که موضع ضد- چاوز او در برنامه خبری Dateline اکنون همطراز موضع او در باره موگابی است) اصرار دارند که تعطيلی آن به علت انتقاد آن ايستگاه از چاوز بوده است.

انتظار اين‌که در فعاليت برای سرنگون کردن قهری دولت- با تمام نتايج هولناک آن برای فقرای ونزوئلا- فعالانه شرکت کنيد و بعد از شکست آن به شما اجازه داده شود به فعاليت عادی خود ادامه دهيد، حداقل منتهای عدم صداقت است. شگفت انگيز اينکه، گرچه RCTV در ميان رسانه ها، رک ترين حامی کودتا بود، به رسانه های ديگر اجازه داده شده است به کار خود ادامه بدهند. آنها هنوز هم به پخش دروغ، شايعه، اطلاعات نادرست و تحريفات ادامه می دهند.

آنها احساس می کنند که هيچ مسئوليتی برای گزارش صادقانه واقعيات تصميم های دولت يا گزارش درست زندگی مردم کشور، ندارند. در نظام سرمايه داری، رسانه ها نقش سه گانه ای را بازی می کنند: ازائه پلاتفرمی برای تبليغات و آگهی های تجاری، مردم را سرگرم و مشغول نگهداشتن، و گمراه کردن مردم در باره سياست ها و زندگی. سرو صداهايی که از واشنگتن در باره «آزادی رسانه ها» بلند شده است، هدف حفظ اين نقش گرم و نرم رسانه ها، و جلوگيری از دخالت «چپ های متعصب شرور» در آنها را دنبال می کند.

سعی مخالفان چاوز برای وادار کردن دولت چاوز به تغيير تصميم آن پرامون عدم تمديد پروانه فعاليت RCTV، همانطور که از آنها انتظار می رود بر روی اين ادعا متمرکز است که گويا آن تصميم به حق آزادی بيان تجاوز می کند، و اينکه تلاشی است برای سانسور روزنامه نگارانی که تنها کار خودشان را می کنند.

با اين وجود، پرفسور «جان دينگس» (John Dinges) استاد دانشگاه کلمبيا در روز 8 مه، در برنامه راديويی Marketplace ، ضمن اشاره به خودداری RCTV از پخش خبر بازگشت چاوز به قدرت گفت:« آنچه RCTV انجام داد را نمی توان با هيچ پرنسيپ روزنامه نگارانه ای توجيح کرد... وقتی يک کانال تلويزيونی یطور ساده، در جريان يک بحران ملی، به اين دليل که با آنچه که اتفاق می افتد موافق نيست، تصميم میگيرد گزارش ندهد و بطور ساده پخش برنامه های خود را متوقف کند، آن کانال و آن روزنامه نگاران توانايی خود در دفاع از پرنسيپ های روزنامه نگارانه را از دست داده اند.»

گوش های خود را باز کنيد!

گوش های خود را باز کنيد!

گاردين (استراليا)

http://www.cpa.org.au/garchve07/1322cult.html

http://www.donyayema.info/articles_detail.php

برگرفته از: دنیای ما