میلاد "چه" ، راه "چه"...

سهیل آصفی

چه، هفتاد و نه ساله شد. هنوز عکس مشهور کوردا، از دکتر ارنستو چه گوارا، بر دست است از سانفرنسیسکو و سیاتل و نیویورک تا پاریس و لندن و برلین تا کولالامپور و نپال و تا تهران. تا تهران! که هر روز بر دستش نشانده ایم تصویر بی بدیل آن مرد زیبا را با نگاهی که دریایی را میزبان است و هماره یاد که "جهانی دیگر" ممکن است.

 جهانی که تنها در سایه حق حیات و آزادی بدون حصر و بی قید و شرط اندیشه و بیان برای همگان، برای همگان! میسر تواند بود."چه" یوتوپیایی نیست دست نایافتنی یا چنان که جماعتی سعی در وارونه نمایی‌ش دارند، تصویری که دل انقلابی‌های رمانتیک را برده است. نه، تصویر "چه" پرچم است. پرچم امروز و نیز فردای فرداها. پرچمی که دیر یا زود امکان "شدن" را میسر می‌کند.

برآنم که آن‌چه امروز میراث "چه"  توان نام دادش، تنها اراده بر تغییر نظمی است به غایت غیر انسانی و نابرابر و نیز امید که در چشم های او به دوردست های تاریخ خیره شده است. این است رمز بقای آن دیالکتیک جاودانه ای که نام و خاطره ی تکاپوی فرمانده "چه" در دل انسان اهل امروز بر می‌انگیزد.

"چه"‌ی امروز نه تنها عزم سلاح را در آن چشمان زیبای قاطع پر هوس باز می‌تاباند که خواهد تا به انسان اهل امروز، بی‌تعصب بر سر هر باوری، رهای رها و هر لحظه در تغییر گواهی دهد. تصویر "چه" را خط بطلانی می‌بینم بر دگم های تاریخی در پستوهای ذهن ما که هر روزش با نامی و یا که مذهبی یا که مکتبی تاریخ حیاتش را تمدید می‌کنیم. تا دیکتاتور کوچک درون را چند صباحی دیگر نان و آب دهیم مگر فرصتی افتد و قدرت به ید معجزه به دامان مایانی حواله شود  تا این بار استیلای "دیکتاتوری" را تحت نامی دیگر بر بام تاریخ بی‌سرانجام میهن خسته بکوبیم و بازار توجیه را این بار نه با متون آسمانی که با علوم زمینی پی‌بگیریم. و این حدیث مجمل است اندر همه راه‌ها و بیراه‌های تا به امروز آمده و مسیر دشوار پیش رو...

میلاد "چه"، میلاد انسان دگراندیش، دگرخواه، دگررفتار و دگرباش امروزی تواند بود. برق نگاه "چه" تا دوردست، سوسوی امیدی است برای وداع همیشه با تصلب اندیشه و تعصب ماورای ماده تا که تنها شاید "جهانی دیگر" در چشم انداز تحولات آتی تواند که رخی نشان دهد... تنها شاید... ویوا چه! ویوا چه گوارا!

 http://www.soheilasefi.blogfa.com/