باید فاتحه ی چنین صدا و سیمایی را خواند

مهران سهرابی

هشت و پنجاه دقیقه ی شب، شبکه ی دو صدا و سیما مصاحبه ای را پخش کرد که آئینه ی تمام نمای چهره ی گردانندگان آن برنامه بود. یکی از "ارازل و اوباش" دستگیر شده در زنجان به نام "حامد خطر" در نمایی نیم بسته در مقابل تلویزیون قرار گرفت و به کمک یک مصاحبه گر از سرقت های مسلحانه و قاچاق مواد مخدر و  دیگر جنایت هایش پرده دری کرد. او تی شرت سیاه رنگی به تن داشت که پرتره ی ارنستو چه گوارا را بر سینه جای داده بود. شب بیست و سوم خرداد، به مدت چند دقیقه در حالی که نواری سیاه بر چهره ی جنایت کار دستگیر شده مانع شناسایی و تمرکز بر او می شد، جنایت هایش با تصویردرشت انقلابی پرشور و آزادیخواه چه گوارا پخش شد.

چنین کار عامدانه ای تنها در اخلاق رسانه ای کسانی می گنجد که به هیچ اصولی پایبند نیستند و جنون ضد کمونیستی شان بیش از کسانی است که دستشان به خون آغشته است. کسانی که یک روز چفیه بر گردن انقلابیون آمریکای لاتین می اندازند و روزی دیگر لجن بر چهره قهرمانان آن می‌مالند، کسانی که می توان آن ها را پساماکیاولیست های مدرنی شناخت که درست همانند مشابهان آنسوی اقیانوسشان همه چیز را برای رسیدن به هدف نه تنها مباح، بلکه واجب می شناسند. وقتی بزرگ ترین رسانه ی ملی کشور در دستان چنین کسانی است، باید فاتحه ی آن را خواند.