نو در مقابل کهنه

در حاشيه نشست سران هشت کشور صنعتی در روستوک

نسيم عصیان

ملاقات سران هشت کشور صنعتی جهان در واقع نمايشی سمبليک ازقدرت جهانی سرمايه داری و سياست های نئوليبرال کنونی است. اين ملاقات برای تحکيم اين سيستم جهانی و هماهنگی ميان قدرتهای حاکم بر آن است. عملا از زمانی که جنبش ضد جی هشت (1) براه افتاده است. اين نمايش به نمادی از بزدلی اين قدرتها و اعمال خشونت از جانب آنان عليه مردم بدل گشته است. امری که بيش از هر زمان ديگری  ماهيت واقعی دمکراسی بورژوائی  آنان را برملا می کند.

تاريخچه اين نشست به بحران حاصل از انرژی در ارتباط با جنگ اعراب و اسرائيل در سال 1973 بر می گردد. (2) پس از آن بحران برای اولين بار کنفرانس سران کشورهای صنعتی در سال 1975 با شرکت شش کشور آمريکا، ژاپن، آلمان غربی، فرانسه، انگليس و ايتاليا تشکيل شد تا سياست واحدی را در مقابله با بايکوت نفتی کشورهای توليد کننده نفت يعنی اوپک اتخاذ نمايد. در سال 1976 با اضافه شدن کانادا و شرکت روسيه در سال 1991 به عنوان عضو ناظر, گروه جی هشت شکل امروزی خود را يافت.

از نظر مردم جهان اين کنفرانس فاقد هرگونه مشروعيتی است. با وجود اين، سران اين هشت کشور به مثابه اربابان جهان ظاهر می شوند و علی رغم اينکه جمعيت اين هشت کشور امپرياليستی 13 درصد جمعيت جهان است،  درباره سرنوشت 6 ميليارد انسان کره خاکی تصميم گيری می کنند.(3)

ملاقات ساليانه سران هشت کشور هدفش ايجاد يک حکومت جهانی نيست. بلکه تداوم و تحکيم نظم نئوليبرال سرمايه دارانه با توجه به منافع تک تک دولتهای شرکت کننده است. امر مشترک اين دولتها حفظ نهادهای پايه ای قدرت اقتصادی سياسی شان است. نهادهای قدرتی مانند بانک جهانی، صندوق بين المللی پول، سازمان تجارت جهاني، پيمان ناتو و بازار مشترک اروپا که نقش مهمی در استثمار مردم جهان دارند. نهادهايی که امروزه نقش بزرگی در برقراری نظم جهان نوين دارند. البته اين کنفرانس محلی برای پيشبرد رقابتها و تنظيم مناسبات ميان اين قدرتها هم هست.  مارکس زمانی در تعريف از مناسبات  بين سرمايه داران گفت آنها انجمن اخوت دزدان هستند. کنفرانس سران هشت کشورنيز انحمن اخوت دزدانی هست که مدام چشم بر جيب يکديگر و سفره نان مردم دنيا دارند. 

نشست سران هشت کشور که از سال 1990 به طور مرتب انجام می گيرد در ابتدا اعتراضی را در مقابل خود برنيانگيخت. اما هشت سال پيش در بيرمنگام انگليس حدود 400 گروه اجتماعی مختلف از مردم جهان فعاليتشان را عليه اين ملاقات های ساليانه  هماهنگ کرده و تحت نام "آکسيون های جهانی مردم " موفق شدند بيش از 5000 نفر از اقصا نقاط جهان را عليه شبکه "جهانی سازی از بالا" سازماندهی کنند.

مبارزه عليه ملاقات سران هشت کشور صنعتی در واقع حول بی اعتبار کردن سياست های جهانی اين سران تحت شعار "اين قدرتها اعتبار ندارند" شکل گرفت و درعمل تحت اين جنبش فعاليت خود را گسترده تر کرد و به يکی از مهمترين جنبشهای توده ای ضد سرمايه داری بويژه در کشورهای امپرياليستی بدل شد.

اين جنبش در واقع عکس العملی به نتايج فاجعه آميز گلوباليزاسيون است که مدام بر فقر و فلاکت مردم در سراسر جهان افزود. جريانات شرکت کننده در اين مبارزه بسيار متنوع اند. اين جنبش هر سال شکل تازه ای به خود می گيرد. و دامنه آن گسترش می يايد. و مدام بر ابتکار عملهای  توده ای معترضين در مقابل وحشيگری ارگانهای سرکوب نظام سرمايه داری افزوده می شود.

اوج اين جنبش در سال 2001 در شهر جنوا (ايتاليا) بود. بيش از 300 هزار نفر در اعتراض به اجلاس سران هشت کشور شرکت کردند. در اين تظاهرات "جوليانا" جوان 23 ساله توسط گلوله پليس ايتاليا کشته شد. پليس با هجوم به  خوابگاه های معترضين به سرکوب وحشيانه تظاهرکنندگان دست زد. مبارزات مردم در جنوا فصلی تازه و خونين در اين جبنش جهانی گشود.

پس از جنوا، سران هشت کشور مجبور به عقب نشينی از مراکز شهری شدند و از آن پس ناچارند نشست های خود را در هتل های لوکس و دور افتاده، پشت سيم های خاردار و با محافظت هزاران پليس و پوشش امنيتی برگزار کنند. حالا ديگر حکومت کنندگان مجبورند در برابر شهروندانی خود را مخفی کنند که مدعی اند منتخب آنان هستند.

هر ساله اين نشست  فرصتی طلايی برای مخالفين نظم کنونی جهان بوجود می آورد تا خشم خود را نسبت به وضع موجود در جهان به مردم دنيا اعلان دارند. قدرت سران را به تمسخر گيرند، در کارشان اخلال بوجود آورند و پيام آور دنيای ديگری باشند. البته ميزان تجمع مخالفين در مقابل نشست عمدتا وابسته به محلی است که اين نشست در آن برگزار می شود. عموما در اروپا، آمريکا و کانادا امکان سازماندهی مخالفتهای وسيعتر راحت تر است.

امسال نيز وقتی سران هشت کشور از 6 تا 8 ژوئن، در شهر کوچک "هايليگندام" در حومه شهر "روستوک" در کشور آلمان ملاقات کردند، تنها نبودند. دهها هزار نفر عليه سياست های آنان قبل و در طی اين ملاقات ها (از 2 تا 8 ژوئن) دست به مبارزات گسترده ای زدند.

محل اجلاس در پشت ديواری آهنی برگزار شد. ديواری به عرض 5/3 متر و ارتفاع 5/2 (که 1 متر هم در زير زمين امتداد داشت) که در فاصله 12 کيلومتری از محل کنفرانس کشيده شده بود. اين ديوار با هزينه ای نزديک به 15 ميليون يورو ساخته شد. با توجه به اينکه اين محل از سمت شمال به دريا می رسيد ديوار فولادی مخصوصی هم در زير آب کشيده شد. دو ناو جنگی و دهها قايق پليس منطقه را پوشش دريايی می داد. يک ماهواره ويژه اين کنفرانس کليه منطقه ديوار و اطراف آنرا تحت پوشش داشت. تعداد بيش از 20000 پليس تعليم ديده با تجهيزات کامل مسئوليت حفاظت از اين اجلاس را به عهده داشتند. اين ديوار از سوی نيروهای مترقی آلمانی براستی ديوار بزدلی نام گرفت.

در حالی که سران هشت کشور در پشت اين ديوار ملاقات می کردند نيروهای ضد جی هشت راههای متفاوتی را برای هدفی مشترک دنبال می کردند تا مسببين واقعی سياست نئوليبرالی و نتايج آن (جنگ، استثمار، فقر، آلودگی محيط زيست، موج ميليونی مهاجرت و ...) را افشا کنند. اين مبارزه عرصه مهمی نيز بود تا آگاهی شرکت کنندگان در اين مبارزه افزايش يابد.

گروههای مختلفی که از گوشه و کنار دنيا آمده بودند در اين تظاهرات شرکت داشتند. گروههای ضد سرمايه داری، ضد امپرياليست، ضد جنگ و نظامی گری، ضد انرژی هسته ای، ضد فاشيسم و راسيسم، همراه با گروههای خواهان مرزهای باز برای مهاجرت آزادانه انسان ها، طرفداران حقوق بشر، حقوق پناهندگی، اتحاديه های کارگری، گروههای آتونوم و آنارشيست ( عمدتا بصورت جوانان سياهپوش که نام بلک بلوک را بر خود نهاده بودند)، شبکه های انتقادی عليه سيستم تا طرفداران براندازی سيستم، گروه "محلی فعاليت کن، جهانی فکر کن"، چپ های ضد پارلمانتاريسم، فمينيست ها، گروههای حفظ محيط زيست (تحت عنوان ادعانامه کره زمين) و ... اعلام همبستگی کردند تا در کنار هم قرار گيرند، تبادل افکار کنند و با يکديگر حرکت کنند و در اين گوناگونی يک کل سياسی ضد نشست را بسازند.

اغلب شرکت کنندگان در اين اعتراضات، عليه وضع موجود و نظام سرمايه داری هستند و می دانند که جهان آينده نتيجه مستقيم مبارزات اجتماعی است.

 همانگونه که جامعه کنونی نتيجه مبارزات طبقاتی اجتماعی گذشته است. اين مبارزات نيز تاثيرش را بر آينده کل بشر خواهد گذاشت.

امسال نيز با حضور بيش از 20000 پليس و نيروی امنيتی برای حفاظت از اجلاس در کنار کليه تمهيدات حفاظتی و امنيتی بيش از 80000 نفر در تظاهرات روز اول شرکت کردند. اين تظاهراتها به اشکال مختلف طی روزهای بعد نيز ادامه يافت. روستوک شاهد يک هفته نبرد شجاعانه بود. کوچه و پس کوچه های رستوک و مزارع اطراف آن شاهد تلاش هزاران هزار جوان مبارز بود که می خواستند هر طور شده مسير سران هشت کشور را بلوک کنند و ضعف اين سران را به چشم جهانيان پديدار کنند. آنها خود را در چهار چوب ممکن ها اسير نکردند. غير ممکن ها را طلب کردند. توانايی ها، کارآيی های خود را بکار بردند تا عملی مشترک سازمان دهند. اتحاد و رزمندگی  اين جوانان برجسته بود. عزمشان جزم بود و جملگی دنيای ديگری را طلب می کردند. آنان با مبارزه خود يک بار ديگر نشان دادند که اين سران هيچ مشروعيتی در نزد مردم جهان ندارند و فقط منافع مشتی اقليت مفتخور و استثمارگر را نمايندگی می کنند. هر چند هنوز قدرت سياسی اقتصادی و نظامی جهان را در دست خود دارند اما نمی توانند مانع از مبارزه کسانی شوند که معقتدند جهانی ديگر ممکنست و می دانند که فقط با مبارزه بی امان می توان بدان دست يافت.

1- Anti G8

2- بحران اقتصادی ناشی از تحریم نفت اعراب

3- با توجه به اینکه آنان تنها با رای کم تر از 20 در صد صاحبان آرا در کشورها یشان به قدرت رسیده اند، حتی بر مبنای دمکراسی صوری بورژوازی نیز فاقد هر گونه مشروعیتی حتی در کشورهای خود می باشند.

4- شعار "آنتی کاپیتالیسم" و "سرمایه داری را به تاریخ بسپاریم" شعاری است که  تقریبا همه گروه های شرکت کننده با آن موافق هستند. (Anti capitalism, make capitalisme history):

www.bazr1384.com