گزارش شرکت منصور اسانلو در اجلاس فدراسیون جهانی اتحادیه های کارگری  

منصور اسانلو: متاسفانه دولت ما از زمان بازگشایی مجدد سندیکا در خرداد ماه 1384 ما را به رسمیت نشناخته است. در چنین موقعیتی ما قدرشناس به رسمیت شناختن سندیکایمان با عضویت درفدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل و همچنین حمایتهای بی شائبه اتحادیه های وابسته به خانواده آی تی یو سی و اتحادیه های جهانی هستیم.

" ساختن بنیان سندیکای ما هفت سال بطول انجامید . کلاسهای سندیکا بطور منظم در تعطیلات آخر هفته برگزار می شد و ما اسناد آی ال او را در باره حقوق کارگران مطالعه می کردیم . ما موضوعات محیط کار را بر حسب موقعیت کارگران به بحث و گفتگو می گذاشتیم ؛ چند مورد آنها بهداشت و ایمنی ؛ ساعات طولانی کار و فساد مدیریت بود . شاید این مبارزه بی شباهت به بالا رفتن از کوه نباشد . اگر شتاب کنی نفس کم می آوری اما اگر محکم و منظم پیش نروی هرگز به هدف نمی رسی."

توضیح خانم شارون رهبر قدیمی اتحادیه های معلمان استرالیا و رئیس فعلی آی تی یو سی در باره حضور منصور اسالو در نشست شورای عمومی آی تی یو سی

13خرداد ماه 1386

ساعت 9 صبح

همکاران عزیز

اولین سخنران امروز صبح برادر منصور اسانلو از ایران است. ایشان رئیس سندیکای کارگران شرکت اتوبوسرانی تهران و حومه (شرکت واحد) هستند. این اولین بار است که آی تی یو سی _یا حتی بهتر بگوییم سازمانهای قبلی تشکیل دهنده آن - به رهبر یک اتحادیه کارگری مستقل از داخل کشور به نشست خود خوش آمد می گوید.

سندیکا از ماه می سال 2006 به عضویت فدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل ، آی تی اف، در آمد و منصور هفته گذشته در اولین حضورش در کنفرانس آی تی اف در لندن شرکت کرد. ما تا روز 12 ژوئن که ایشان سوار هواپیمای بریتیش ایرویزشدند نمی دانستیم که آیا ایشان خواهند آمد یا نه اما بالآخره به سلامت رسیدند و ما بسیار در این مورد خوشحالیم.

من این را از این جهت می گویم که همانطور که شما بیاد دارید منصور بیشتر ایام سال گذشته را در بند 209 زندان اوین گذراند که تاوان ایجاد یک اتحادیه مستقل به همراه دوستانش در ایران بود.و اعضای اتحادیه های جهانی برای آزای او بطور مداوم و سخت جنگیدند.

روز جهانی اقدام در همبستگی با کارگران شرکت واحد در روز 15 فوریه سال 2006 با راهپیمایی های اعتراضی در مقابل سفارتخانه های ایران و سایر اقدامات اعتراضی در بیش از 40 کشور در همه 5 قاره جهان برگزار شد. بسیاری از شما در این سالن شخصا در این اعتراضات شرکت داشتید.

آی تی اف و بعد آی سی اف تی یو یک شکایت مشترکی را در مورد ایشان در ماه جولای 2006 به آی ال او ارائه کردند؛ و نشست ما بسیار بموقع برگزار می شود چرا که کمیته آزادی تجمع همین جمعه گذشته گزارشش را چاپ کرد. در میان همه موارد مطروحه در گزارش، این کمیته در گزارشش از دولت ایران خواسته است که "تضمین کند که اتحادیه های کارگری می توانند تشکیل شوند و بدون هیچ مانع و مزاحمتی فعالیت کنند".

در این میان باید یادآور شویم که تعدادی از مراکز ملی کارگری به حمایتشان از اتحادیه های مستقل در ایران در همراهی با آی تی یو سی و آی تی اف ادامه داده اندو برای این سفر ویژه وابستگان ما در بریتانیا و بلژیک برای ویزای ایشان ما را یاری دادند.

باعث افتخار و مباهات است که ما امروز برادر منصور اسانلو را در جمع خود داریم. اجازه بدهید که پیام همبستگی، رنجها و تلاشها، و همچنین چشم انداز آینده جنبش اتحادیه های کارگری در ایران را از زبان خود ایشان به نمایندگی از کارگران ایران بشنویم.

متن سخنرانی منصور اسانلو درنشست مجمع عمومی آی تی یو سی

بروکسل – 31 خرداد ماه 1386 ساعت 9:30 صبح

خواهر عزیر شارانا بورو

برادر گرامی گای رایدر

نمایندگان محترم

خواهران و برادران

مایه افتخار من است که امروز من مجمع عمومی آی تی یو سی را به نمایندگی از طرف کارگران ایرانی و بخصوص کارگران سندیکای شرکت واحد اتوبوسرانی تهران مورد خطاب قرار می دهم. ما طبق اصل 26 قانون اساسی کشور یک اتحادیه مشروع و به حق هستیم.

متاسفانه دولت ما از زمان بازگشایی مجدد سندیکا در خرداد ماه 1384 ما را به رسمیت نشناخته است. در چنین موقعیتی ما قدرشناس به رسمیت شناختن سندیکایمان با عضویت درفدراسیون بین المللی کارگران حمل و نقل و همچنین حمایتهای بی شائبه اتحادیه های وابسته به خانواده آی تی یو سی و اتحادیه های جهانی هستیم.

من در حالی در این نشست سخنرانی می کنم که همچنان 40 نفر از کارگران عضو سندیکای کارگران شرکت واحد غیر منصفانه و به دلیل فعالیتهای سندیکایی شان در دفاع از حقوق کارگران توسط مدیریت این شرکت اخراج شده اند . بنابراین برای بازگشت به کار این کارگران به شما مراجعه می کنیم و برای رفع این درد و رنج از شما یاری می خواهیم.

ساختن بنیان سندیکای ما هفت سال بطول انجامید . کلاسهای سندیکا بطور منظم در تعطیلات آخر هفته برگزار می شد و ما اسناد آی ال او را در باره حقوق کارگران مطالعه می کردیم . ما موضوعات محیط کار را بر حسب موقعیت کارگران به بحث و گفتگو می گذاشتیم ؛ چند مورد آنها بهداشت و ایمنی ؛ ساعات طولانی کار و فساد مدیریت بود . شاید این مبارزه بی شباهت به بالا رفتن از کوه نباشد . اگر شتاب کنی نفس کم می آوری اما اگر محکم و منظم پیش نروی هرگز به هدف نمی رسی.

زمان حضور من در بروکسل بهتر از این نمی شد . به نمایندگی ازطرف سندیکا ، من از گزارش کمیته آزادی تجمع آی ال او در مورد شکایت مشترکی که توسط آی تی اف و آی سی اف تی یو (آی سی تی یو فعلی) که در تیر ماه 1385 ارائه شد استقبال می کنم . در این گزارش تاکید شده است که خانه کارگر قادر نبود خواسته های کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی را دنبال کند . دور از انتظار هم نبود چرا که خانه کارگر و شوراهای سلامی کار توسط دولت ایجاد شده اند و نقش اصلی آنها این است که کارگران را در محیط کار بپایند نه در دفاع از کارگران!

اما این فقط کارگران اتوبوسرانی و خانواده هایشان در تهران نیستند که از یک چنین سیستمی رنج می برند. دولت طرح خصوصی سازی بیش از 80 درصد شرکتهای صنعتی را در بانکها، وسایل ارتباط جمعی، حمل و نقل و معدن در دست دارد که در حال حاضر بصورت دولتی اداره می شوند و این بازنگری در "اصول" اقتصادی است که به صراحت در قانون اساسی بیان شده است . این امر فاصله میان فقیر و پولدار را بیشتر می کند. فقیر فقیرتر و پولدار پولدارتر می شود.

به همین دلیل ما شاهد اقدامات اعتراضی در سالهای اخیر در بخشهای صنعت نفت؛ آموزش و پرورش، صنایع نساجی، صنایع غذایی، ساختمان و حمل نقل هستیم . حتی کارگران بیکار و زنان نیز به جمع اعتراض کنندگان پیوسته اند.

بدتراز همه طرحهای بازنگری در قانون کار است که به اخراج کارگران و پرداخت پائین تر دستمزد به هزاران کارگر قرارداد موقت مشروعیت می بخشد . این اصلاح قانون دستها را برای اخراج کارگران دائمی و جایگزین کردن آنها با کارگران موقت قراردادی باز می گذارد . کارگاههای کمتر از 10 نفر دیگر تحت پوشش قانون کار نخواهند بود.

تا همین الآن هم بسیاری از کارگران شغلشان را از دست داده اند . نرخ بیکاری بسیار بالاست . برخی از کارگران بیکار به دستفروشی، قاچاق مواد مخدر یا فروش بچه هایشان از فرط استیصال و اعتیاد، در مقابل 150 دلار امریکا، فقط 150 دلار امریکا، با قاچاقچیان انسان روی آورده اند . من می دانم این به نظر شما باورکردنی نیست ! اما من خود نمونه ای از آن را دیده ام.

و به این دلیل است که ما بازسازی جنبش وسیعتر کارگران در ایران را مورد توجه قرار دادیم نه فقط شرکت اتوبوسرانی تهران را. امید بسیار داریم که بزودی فدراسیون اتحادیه ها را در سطح ملی تشکیل دهیم.

از همین الآن که با شما صحبت می کنم می توانم بگویم که در بخشهای مختلف، کارگران در حال ایجاد تشکلهای مستقل و آزاد خود هستند. مثل کارگران بخش صنایع ساختمان، نقاشان، کارگران نانوایی ها و حتی نمونه هایی در صنایع بزرگ. در پی آن حمایتهایی که شما از جنبش کارگری ما کردید کارگران ایران آموختند که چگونه تشکلهای آزاد و دموکراتیک کارگری خود را سازمان دهند .

و چگونگی همبستگی های بین المللی کارگری آنها را نیرومند تر و مصون از تجاوزات می کند . در حقیقت ما با نداشتن امکانات اولیه مثل مکان تجمع و دیگر امکانات مادی و فنی تشکیلاتی اقدام به این نبرد کردیم و آزادی و مکان فعالیت خود را از دست دادیم . وهزینه های آن را پرداختیم . برای گسترش فعالیتهای سندیکایی خود ما نیاز داریم به حمایت شما برای تهیه کامپیوتر و لوازم فنی دیگر یک دفتر اتحادیه و تعلیمات و تربیت.

در راه مبارزه دوستانی از ما به زندان می روند . آنها و خانواده هایشان به هر نوع حمایت انسانی، مادی و فنی نیاز دارند. در حقیقت ما از شما می خواهیم در این نبرد ما را در مقابل سرکوب از حمایتها و همبستگی های کارگری خود محروم نکنید . این حمایتها به ما توان بیشتری برای ایستادگی تا رسیدن به هدف ایجاد می کند . و ما از این حمایتها قدردانی می کنیم .

من ازدبیر کل آی تی یو سی سپاسگزارم بخاطر اینکه در دپارتمان حقوق اتحادیه های کارگری و همچنین از گروه کاری آی ال او در دفتر ژنو که به دقت موارد متعدد نقض حقوق کار در ایران را دنبال کردند . اگر آنها به این سرعت در جریان تعطیلات کریسمس سال 2005 زمانی که من برای اولین بار دستگیر شدم عمل نمی کردند وضعیت ما به این سطح از توجه بین المللی در این طول زمان نمی رسید.

ما به موازاتی که به پیش می رویم چشم به راه همبستگی مدام شما در مبارزاتمان هستیم. بسیاری از مردم حمایتهایشان را برای بازگشت توام با مصونیت من به کشورم ابراز کرده اند . مداخله دبیر کل آی تی اف در کنفرانس سازمان جهانی کار حکایت از این موضوع دارد .

من از همه شما بخاطر نگرانی هایتان سپاسگزارم. من هراسی از خبر واهی 5 سال زندان که قبل از سفرم اعلام شد ندارم . من احساس اطمینان و قدرتمندی می کنم چرا که می دانم جنبش بین المللی اتحادیه های کارگری پشتم است . مقامات ایرانی نیز این را می دانند . در عوض ما بعنوان بخشی از جنبش بین المللی اتحادیه های کارگری برای ارتقاء صلح ، عدالت و جهانی نویدبخش برای همه باقی خواهیم ماند.

سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوسراني تهران و حومه

http://www.sedayemardom.net/articles_detail.php?aid=1707