یادداشتی از کاسترو

برگردان: منوچهر بصیر

آلبانی واقعا، تنها جایی بود که از بوش تا حدی استقبال کرد. این استقبال تا حدی بود که استقبال چندین هزار نفر از مردم بلغارستان که پرچم‌های کوچک آمریکا در دست داشتند به نظر او مهم نیامد.

بدین ترتیب بود که بوش با ورود آلبانی به ناتو موافقت کرد، اما تصمیم او برای استقلال استان «کوزوو» چند نفر از آلبانی‌ها را دیوانه کرد. روزنامه‌ها و رسانه‌های دیگر در این مورد گفتند: بوش نمادی از دموکراسی است و آمریکا هم حامی آزادی مردم می‌باشد. هزاران سرباز بدون اسلحه و پلیس طبق درخواست آمریکایی‌ها در دو ستون به طول بیست کیلومتر بین فرودگاه و پایتخت ایستاده بودند.

مساله‌ی دردناک استقلال بخشی از صربستان در اروپا بحث‌انگیز است. در این مورد می‌توان به طرز فکر رایج در چند کشور و بعضی از مناطق اشاره کرد که طرفدار خودمختاری درون مرزهای فعلی هستند.

بدین ترتیب آلبانی از چپ افراطی به راست افراطی رسید. از قدیم گفته‌اند؛ شنیدن کی بود مانند دیدن، زنده باشیم و ببینیم آخر و عاقبت این کار به کجا می‌کشد. بدین ترتیب صربستان نه فقط در عرصه‌ی سیاسی، بلکه در عرصه‌ی اقتصادی هم ضربه‌ی سختی خورد.

مساله‌ی اصلی این است که «کوزوو» هفتاد درصد ذخیره‌ی انرژی صربستان را دارد به عبارت دقیق‌تر مشخص شده بین سال‌های 1928 و 1999 و سالی که جنگ ناتو علیه صربستان ادامه داشت، هفتاد درصد روی و زینک کشور در کوزوو قرار داشت. تخمین زده می‌شود که احتمالا هشتاد دو درصد ذخایر معدنی در همان استان قرار دارد. این دیگر کاملا مشخص است که کوزوو دارای بزرگ‌ترین ذخیره‌ی بوکسید، نیکل و کوبالت هم است.

بدین ترتیب صربستان، کارخانجات، زمین و اموال خود را از دست داد و بعد مجبور شد قرض‌هایی که قبل از 1988 به‌خاطر سرمایه‌گذاری در کوزوو گرفته بود را بپردازد.

وزارت امور خارجه‌ی روسیه در 13 ژوئن 2007 اعلام نمود قدرت‌های غربی بدون شرکت روسیه به‌طور پنهانی مشغول مذاکره در مورد استقلال کوزوو می‌باشند و این دیگر غیر قابل تحمل است.  13 ژوئن 2007