ساک

 احمد سپیداری

با چند سطل آب

تاریخ تازه می شود:

حیاط با سنگفرش بی قاعده اش

تکرار باستانی یک گورستان است.

ساکی آبی:

حوله ای کثیف

لباس های فرسوده

نیمه‌ی نانوشته‌ی یک دفتر

و مشتی خاطره

که بر ساعت از کار افتاده

                        نقش بسته است.

آتشدانی پر دود

دیوارهای سیاهپوش

و خونی که آرام

به پاشویه‌ی حوض سنگی می ریزد.